DJ en Wiets

We zijn weer thuis. Na een lange maar prima vlucht werden we gistermiddag opgewacht door pa en ma. Voorzien van drop en ballonnen werd ons een warm welkom geheten. Na een kop koffie door naar Dedemsvaart, waar we de komende week zullen vertoeven.

Na de vlucht over de Okavango delta was het tijd om richting Swakopsmund, Namibie te gaan. Aangezien het openbaar vervoer in Botswana en Namibie niet om over naar huis te schrijven is (RED: wat nu dus wel gebeurt) hebben we de circa 1000KM tussen Maun en Swakopsmund grotendeels liftend afgelegd. Het eerste stuk liften ging redelijk relaxt, we kregen o.a. vanaf de grens een lift met een prima auto die ons direct 400km verder bracht. Het laatste stuk was echter een hel; zelden bij zo’n slechte chaffeur in de auto gezeten. Het is maar goed dat de wegen hier kaarsrecht zijn, tegenliggers zeldzaam en aan beide kanten van de weg niet veel meer dan zand te vinden is. En een krijsende baby erbij maakt het geheel ook niet leuker…

Eenmaal in Swakopsmund heb je het idee dat je terug in Europa bent. Ongeveer honderd jaar geleden hebben de Duitsers het plaatsje gesticht, en zijn sindsdien nooit meer vertrokken. Gebouwen zijn Duits, straatnamen zijn Duits, de inwoners spreken Duits en zelfs Bratworst met Sauwerkraut staat overal op de menukaart.

Het plaatsje ligt midden in de woestijn die er uitziet zoals je verwacht; zand, zand en nog eens zand. Onder begeleiding van een gids zijn we met quadbikes de duinen in geweest. Die kunnen hier een flinke hoogte krijgen en het is dan ook erg gaaf om daar met een quad over heen te crossen.

De volgende dag zijn we wederom de duinen opgegaan: ditmaal om te gaan sandboarden. Aangezien DJ en ik geen snowboard ervaring hebben gingen we niet zo soepel naar beneden als Wietske, maar aan het eind van de dag ging het best aardig en gelukkig is het zand zachter dan sneeuw. Verder zijn we ook nog een keer naar beneden gegleden op een simpele slee (plaat triplex met wax eronder) met zo’n 70KM/h. De wintersport hoeft echter nog niet afgeschaft te worden; er zijn uiteraard geen skiliften, dus je moet telkens in de brandende zon de duin omhoog lopen.

Morgen vertrekken we richting Kaapstad met de bus (rit van ca. 24 uur) en dan zit de vakantie er helaas al weer bijna helemaal op.

Met Hielko erbij en de hele vakantie valt in het water, letterlijk. Het begint al bij de victoriawatervallen. Enorme hoeveelheden water storten naar beneden langs de meters brede waterval. Als we langs de waterval lopen kunnen we slechts een inschatting maken van waar de waterval eindigt. Het water verdwijnt in enorme wolken mist. En na een paar seconden lopen in deze ‘mist’ ben je doorweekt, van top tot teen. Echt indrukwekkend en super mooi deze waterval.

Na Livingstone gaan we door naar Botswana, bij de grens moet je over met de ferry, die niet helemaal tot aan de weg komt dus schonen uit en een paar meter waden door het water (lekker afrikaans). Het openbaar vervoer in Botswana is zeer beperkt, er gaat slechts 1 bus ’s ochtend naar de Okavango delta, we blijven dus stenen bij het grensplaats, en dat is ook niet verkeerd, het ligt namelijk aan het Chobe nationaal park. We blijven dan ook direct nog een extra dag en doen er 2 game drives. We zien gazelles, ook puku’s (weer een nieuw soort antilope) Buffels die het water oversteken, krokodillen, olifanten en eindelijk ook een giraffe aan het drinken. Leeuwen die loom liggen, apen die slingeren spelen en stoeien, nijlpaarden aan het grazen…

De volgende dag 6u ’s ochtends met de bus, richting de Okavango Delta. Wanneer ik de bus uitstap geeft iemand me mijn zakmes terug. He? Mijn tas was toch dicht! Niet meer dus, camera gejat. (gelukkig staan al onze foto’s op de laptop).

We slapen op weer een mooie camping, waar het ’s nachts afkoelt naar 6 graden, winter hier (wel jaloers op jullie 30 graden!) Gelukkig warmt het overdag nog op tot een graad of 24. Het water hier in de delta staat hoog, met veel stroming, in 20 jaar is het water nog nooit zo hoog geweest. Dit zullen we merken ook…

We gaan op een 2 daags mokoro tripje. Een mokoro is een soort kajak die met een stok (boom) wordt voortbewogen. Eerst een uurtje varen met een speedboot, en dan kunnen we met de mokoro verder de delta in. Onze backpack’s ingeladen en daar gaan we!

Heerlijk rustig glijden we door het water. De gids die boomt stuurt onze boot recht de sterke stroming in. Boot kapseist, en wij liggen met al onze spullen, inclusief dirks camera, in het water. Een motorboot pikt ons en spullen weer op en na een minuut durende mokorotrip staan we weer op de kant, vast een nieuw record. Het schijnt dat al 10 jaar geen bootje is omgeslagen, hebben wij weer… Op de terugweg komen wen 10 m van waar wij in het water lagen nog een krokodil tegen, gelukkig had hij geen honger.

Beelden zeggen meer dan woorden. Aanschouw de macht der natuur!

Waarschijnlijk hebben de foto’s al meer laten zien dan ik kan schrijven. De afgelopen week hebben we werkelijk op en fantastische plek gekampeerd. Hoe vaak kun je nu zeggen dat je in een boom slaapt, waaronder ’s nachts nijlpaarden grazen en waar overdag de olifanten, apen en giraffen langskomen. Flatdog’s camp ligt op de grens van het South Luangwa National Park in Zambia, één van de mooiste parken in Zuidelijk Afrika. We hadden het geluk dat we gelijk een aantal gezellige mensen ontmoeten, waar we de rest van het verblijf veel contact mee hadden. Tijdens onze nachtsafari hebben we een luipaard en cervatkat van dichtbij gezien! Iets wat ons in Tanzania niet was gelukt.

Na vijf dagen was het tijd om aan de lange reis naar Livingstone te beginnen. Om half twee ’s nachts werden we opgehaald door de matatu, welke ons in vier uur naar Chipata bracht. Daar aangekomen stond de grotere bus naar Lusaka al klaar en wonder boven wonder vertrok deze binnen vijftien minuten! Acht uur later kwamen we aan in Lusaka, waar we een echt subway broodje hebben gegeten! De volgende dag weer verder naar Livingstone, 1200 km van Flatdog’s Camp.

Vandaag, woensdag, hebben we Hielko opgehaald van het vliegveld. Na een kleine omweg via Dubai, Kaapstad en Johannesburg heeft Hielko Livingstone weten te bereiken. Vanmiddag gezamenlijk ons eerste biertje gedronken op Hielko’s vakantie en onze laatste drie weken.

Met de veerboot van Nkhata Bay naar Chizumulu, een Malawi’s eiland voor de kust van Mozambique. We hebben een heerlijk plekje boven op het dek, waar we liggend in onze slaapzak naar de sterren kunnen kijken. De boot weer af is een stukje minder relaxt. Moeizaam banen we ons een weg door de overvolle 2e en 3de klas. Zakken mais, vis en alle andere mogelijke goederen samen met de mensen blokkeren het pad. En eenmaal bij de uitgang blijkt er geen haven te zijn, maar moet je overstappen op een reddingsbootje om vervolgens in een nog kleiner, onstabieler, bootje te stappen die ons naar het eiland brengt. De volgende ochtend zien we eindelijk hoe mooi het plekje is. Leuk strandje om te relaxen, super mooie bar aan het water, bootjes die je kunt huren, snorkelen en ook nog duikmogelijkheden. En zo vermaken we ons dan ook prima de komende 5 dagen. En dan is de boot er weer om 4 uur ’s nachts om ons van het eiland te bevrijden. Het duurt echter nog tot 7 uur voordat we vetrekken, dan pas zijn alle spullen van het eiland met bootjes naar de veerboot gebracht.

Weer terug in Nkhata Bay nog 1 dag om lekker niets te doen, en dan moeten we weer aan de bak. Duikcursus nummer 2 begint. We leren nog wat meer zeer noodzakelijke dingen, zoals koprollen door een hoepel, als een maanmannetje zonder flippers over de bodem lopen, al je spullen onderwater uittrekken (behalve dan je wetsuit) om vervolgens naar je buddy te zwemmen, wat broodnodige lucht van hem lenen en dan weer terug om je eigen spullen weer aan te trekken…
Verder proberen we te leren om te navigeren, met kompas, onder water. Wat in mijn geval jammerlijk mislukt. Ik wacht vol smart totdat tomtom een onder water variant uitbrengt.
Ook maken we een diepe duik (30 meter) en een nachtduik. En zeker de nachtduik is geweldig. We worden omringt door Dolphin fish van +/- 1 m die ons gedurende de hele duik volgen. Ze gebruiken het licht van onze zaklamp om op kleine visjes te jagen. Dus als je wat te lang met je zaklamp naar een mooi visje zit te kijken wordt die voor je neus opgegeten. Na 6 duiken zit ook cursus nummer 2 erop. Maar we hebben nu wel de eer om ons PADI advanced open water divers te noemen.

Inmiddels zijn we in Lilongwe. De hoofdstad, waar geen gebouw hoger is dan 3 verdiepingen. Maar ze hebben er wel een mooie markt. Hier komen alle kleren uit het westen terecht, die je met je beste bedoelingen aan liefdadigheidinstellingen geeft. Voor 2 euro hebben we een nieuw shirtje, 3 euro een polo, nog 3 euro een zwembroek, en met 3,5 euro is de tas (van Estee Lauder) de duurste aankoop. Met zulke prijzen kun je wel nagaan dat de traditionele afrikaanse kledingmarkt zware concurrentie heeft. De doeken kosten al gauw 2 euro en dan moet je er ook nog een rok of shirtje van laten naaien….

Vandaag nog precies een maand vakantie. Morgen naar Zambia

’s Ochtends vroeg opgestaan en mijn ouders uitgezwaaid, die vertrekken met de bus naar Lilongewe, waar hun vliegtuig richting NL vertrekt over een paar dagen. (Dat vliegtuig in er inmiddels al wel )

En dan is het voor ons zover, we moeten terug de schoolbanken in. We beginnen aan een duikcursus. (PADI openwater scubadiver) Elk krijgen we een boek van ruim 200 bladzijden, dat wordt ’s avonds lezen en huiswerk maken, als we dat nog maar niet verleerd zijn…

Na wat uitleg over de apparatuur en duiken in het algemeen gaan we het water in. We zijn net een kruising tussen een michelin mannetje en een eend met onze wetsuit, flippers, snorkel, (loodzware) luchtcilinder, etc. En dan hebben we ook nog eens een gordel met 3 tot 4 kg extra gewicht, zodat we ook daadwerkelijk zinken… Hopelijk blijven we ook nog drijven als het moet…

Ademhalen onderwater is eerst nog een hele opgave, niet door je neus, maar door je mond, door zo’n slang met mondstuk (regulator) En als dat eenmaal is gelukt krijgen we de opdracht die slang weer uit je mond halen en terug zien te vinden terwijl je rustig onderwater blijft zitten. Het zelfde geld voor ons masker op en af, mochten we onze spullen een keer kwijtraken onderwater, dan zijn we niet reddeloos verloren. De volgende dag leren we ook nog wat te doen als onze luchtfles leeg mocht zijn en dan mogen we eindelijk het diepe in.

Al die oefeningen in het ondiepe water waren leuk, en zelfs hier waren al visjes te zien en zelfs een lizzard (grote hagedis) kwam voorbij zwemmen. Maar in het diepe is echt geweldig, net 1 groot aquarium met heel veel vissen in alle kleuren van de regenboog, maar met name blauw en geel. De oefeningen houden nog niet op, alles wat we geleerd hebben in het ondiepe water moet weer worden herhaald en ook is het nog niet zo makkelijk om door het water te zweven, zonder dat je naar de bodem zink of weer naar boven gaat.

De volgende dagen gaat het ons steeds beter af. En hoe meer tijd je hebt om rond te zwemmen hoe mooier het is. We zien vissen die hun hele leven op de kop onder een rots zwemmen, “mouthbreathers”, dit zijn vissen die op hun jongen passen door als er gevaar dreigt ze allemaal in de mond te nemen voor bescherming en als het gevaar weer over is spuwt de moeder haar jongen weer uit. Helaas zijn niet alle moeders even goed, we hebben ook een heel groepje kleine visjes gezien die werden opgegeten omdat mama iets te ver uit de buurt was. Verder zijn er vissen die (nesten)bouwen, door steeds een hap zand in de mond te nemen en ergens anders weer neer te leggen. Hierdoor ontstaan grote kuilen in het zand, +/- 1m breed en een halve meter diep. Je hebt het er maar druk mee als vis…

De 4de dag is onze laatste helaas, duiken is nu al een verslaving geworden. Geweldig om gewichtsloos door het water te zwemmen tussen al die vissen, achter elke rots zie je weer wat nieuws. Het is niet alleen de laatste dag, maar ook examendag! We slagen met valg en wimpel, beide 1 fout (van de 50 vragen). Dus vanaf nu kunnen we onszelf PADI openwater scubadivers noemen! En zoals gezegt het is verslavend dus we hebben de advanced course ook al geboekt. Maar eerst gaan we 5 dagen naar een paar eilanden in lake Malawi, en dan weer terug naar Nkhata bay voor onze volgende cursus (3 dagen, 6 duiken). Deze duiken zijn dieper Max 30m ipv 18m, we zullen leren navigeren (met kompas), ’s nachts duiken etc. We hebben er zin in!

23-05-2009
Reizen door Afrika is leuk maar heeft ook minder plezierige aspecten. Als je uit de bus of trein stapt wordt je direct door allerlei mensen belaagd, die je ergens heen willen begeleiden, je bagage dragen, of geld wisselen etc. En ze zijn buitengewoon hardnekkig. Het moeilijke is dat je niet weet of je ze wel kan vertrouwen. Dus alle bagage stevig vast houdend stappen we elke keer uit.

In Dar Es Salaam wilde Wietske en Dirk Jan hun overgebleven Oegandese Shillingen inwisselen. Bij de Forex kantoortjes werd een slechte koers geboden van 500 TSH. Totdat ze op straat werden aangesproken door 2 mannen die een kantoortje wisten waar ze 700 TSH boden. Daar aangekomen ging 1 van de mannen met hun Oegandese Shillingen ogenschijnlijk het Forex kantoortje in en uit. Wietske en Dirk Jan werden door de andere man even afgeleid en ineens rende beide mannen ieder een andere kant op. Weg Oegandese Shillingen. Het mooie was weer dat een Afrikaan dit zag gebeuren en het zo zielig vond dat hij geld aan Wietske en Dirk Jan wilde geven. Iets wat natuurlijk niet nodig was. Achteraf snappen ze nog steeds niet hoe ze hier in hebben kunnen trappen en het geld aan de man hebben kunnen geven.

Toen we in Mbeya uit de trein stapten werden we door een keurige Afrikaan aangesprokenof we een kaartje nodig hadden voor de bus Malawi in. We wilden eerst in Mbeya overnachten en dan verder. Een uurtje later zocht hij ons op in het Guesthouse. We konden met een luxe bus met toilet en lunch box naar de afslag bij Livingstonia voor TSH 20.000 (euro 12) per persoon. We besloten eerst op het busstation rond te kijken. Daar wemelde het van allerlei onduidelijke kantoortjes. We werden gelijk door een andere Afrikaan op sleeptouw genomen, iets wat bijna onvermijdelijk is. We kwamen uit bij een kantoortje waar we TSH 24.000 voor dezelfde trip moesten betalen. Daar kwamen we ook onze eerdere Afrikaan weer tegen en we besloten met hem in zee te gaan. Betalen hoefde pas de volgende dag in de bus en we zouden van het Guesthouse worden opgehaald. Dus wat kon ons overkomen. De volgende dag kregen we 4 keurige tickets en op een plattegrond van de bus stond keurig onze namen ingevuld. We werden nog gewaarschuwd om vooral geen geld bij de grens te wisselen op straat want dat waren allemaal oplichters. De bus kwam voorrijden alleen was dit geen luxe bus maar de plaatselijke Matatu. De luxe bus zou bij de grens staan. Stomgenoeg slikte we dit voor zoete koek. Gedurende de rit werd de bus steeds voller en voller. Op het laatst zaten we me in de bus met 5 man op een bankje voor 4 personen en stonden er ook nog 10 man tussen de banken in en drong het tot ons door dat we belazerd waren en TSH 20.000 betaald hadden voor een Matatu wat normaal gesproken maar TSH 3 of 4.000 gekost zou hebben. Het meest vervelende van zo iets is niet het geld dat je kwijt bent alswel het gevoel dat je niemand kan vertrouwen.

Tijdens de busreis maakten we ook nog een prachtig staaltje Afrikaanse logica mee. Op de weg heb je regelmatig controle posten bestaande uit een paar stokken op oliedrums bemand door een paar politieagenten. Het nut en noodzaak is volkomen onduidelijk behalve dat we een keer geld van hand tot hand zagen gaan. Bij een van de posten vond de agent dat iedereen in de bus moest zitten. Dit leidde tot een hevige discussiein de bus waarbij iedereen tegen elkaar schreuwde helaas voor ons niet te volgen. Uiteindelijk stapten 10 man uit de bus liepen 100 meter voorbij de controle post. De bus mocht nu passeren waarna de 10 man weer kon instappen.

Bij de grens werden we door allerlei mensen aangesproken om geld te wisselen maar hiervoor waren we gelukkig gewaarschuwd. En na een woedende No, No, No van Joke dropen ze teleurgesteld af. Vanaf de grens, waar uiteraard geen bus te bekennen was hebben we een taxi genomen naar de afslag naar Livingstonia een rit van 160 km voor MK 5000 (Euro 25). Onderweg moest er getankt worden en werden er wat liters in de tank gegooid zodat de taxi ook weer terug zou kunnen. Een tank vol gooien doen ze hier niet want daar hebben ze niet genoeg geld voor. De benzine wordt dan ook betaald van een voorschot op de ritprijs.

Wat soms ook vermoeiend is dat je overal over moet onderhandelen. Voor een korte taxirit vraagt men eerst rustig TSH 20.000 om na wat onderhandelen te eindigen bij TSH 5.000. Straatverkopers zijn ook niet zomaar af te schudden. Eerst beginnen ze met een praatje van waar kom je vandaan, hoe heet je om uiteindelijk met hun handelswaar op de proppen te komen. Vertel je dat je al zo’n shirt hebt dan hebben ze nog wel een CD en wil je die ook niet dan hebben ze nog wel weer een kleedje. Wat dat betreft is Malawi tot nu toe een verademing. Toen we uit de taxi stapten werden we niet besprongen door een horde mensen. Het enige wat je hier hebt zijn kinderen die 200 meter met je meelopen onderhand roepend “give pen, give bottle”.

Bij de afslag naar Livingstonia werd ons gelijk duidelijk waarom de taxi ons niet naar Livingstonia kon brengen. De weg is buitengewoon steil met 20 haarspeld bochten en is niet meer dan een karrenspoor vol kuilen en dikke stenen. Na een kwartiertje kwam er een bus (voor 20 personen) naar beneden van de University of Livingstonia. Deze ging ook weer omhoog maar dat kon nog wel tot 19.00 uur duren, 2 uur verder dachten we. Bleek achteraf 3 uur te zijn omdat in Malawi de tijd 1 uur verschilt met Tanzania iets wat we ons niet gerealiseerd hadden. We besloten te wachten en te kijken of we het onderkomen konden bellen. Alleen net op dit punt bleken we geen bereik te hebben. Een vriendelijke jongen wilde ons helpen en bood zijn telefoon aan, maar ook dit mocht niet baten. In de tussentijd ging er niets meer omhoog dus geduldig op zijn Afrikaans wachtend konden we uiteindelijk met de bus mee. Het was gelukkig donker dus de steile afgronden hebben we niet zo goed gezien. Na 3 kwartier door elkaar geschut te zijn bereikte we onze plek. Voorzichtig door het donker scheuvelend bereikte we Ludwe Camp. Om de volgende dag te ontdekken dat we in een klein paradijsje waren beland. Wietske en Dirk Jan hebben een prachtige kampeerplek en wij hebben een prachtige Cabin met veranda met een schitterend uitzicht op het 900 meter lager gelegen Lake Malawi en de bergen eromheen.

24-5-2009
Lukwe Camp Site is gelegen midden in de bush boven op het Great Rift Valley en bestaat uit 4 Cabins met een prachtig uitzicht en een aantal kampeerplaatsen. We waren de enige gasten en het wordt gerunt door Bruce en Lori een gepensioneerde Amerikaan en zijn vrouw met een staf van 12 mensen. Stromend water en elektriciteit zijn hier onbekend. De toilet is een ouderwetse poepdoos, ook wel HUDO *) genoemd, waar je een paar scheppen as en kaf gebruikt om “door te spoelen”. De douce is voorzien van een Rhodesian boiler. Dit is een vat met water waar ’s ochtends vroeg een vuur onder wordt gestookt om het water te verwarmen. Je hebt ’s ochtends een lekkere straal water een van de betere douche’s tot nu toe.

Om zes uur ’s avonds is het donker en worden olielampen rond gedeeld en gaat het kampvuur aan. In afwachting van het diner, wat gemaakt wordt van groenten uit eigen tuin verzamelen we ons rond het kampvuur en bestellen een lekker koud pilsje. Welke koud wordt gehouden door ijsblokken welke uit Livingstonia gehaald worden.

Het is uitstekend vertoeven hier. Het enige geluid is van het ritselen van de bladeren en in de verte het geluid van de waterval.

*) Voor diegene die niet weten wat HUDO betekent. Dit staat voor Houdt U Darmen Open.

De vismarkt in Dar es Salaam is een bedrijf op zich. Door allerlei kleine bootjes, veelal een uitgeholde boomstam, wordt de vis aangevoerd. Op het strand wordt de vis schoongemaakt en verderop op betonnen tafels uitgespreid en verder verhandeld. Even verderop wordt de vis gebakken en naast de vishal kan het hout gekocht worden om de vuurtjes brandend te houden.

Een kaartje kopen voor de veerboot naar Zanzibar is een belevenis op zich. Op de heenweg worden we al door veel mensen aangesproken voor een kaartje. Maar toen ze op de terugweg ontdekten dat we echt een kaartje nodig hadden, werden we in no-time omstuwt door een 20-tal mensen die ons allemaal wilden “helpen” met de kaartjes. We werden een kantoortje ingeduwd nog steeds omringd door een tiental mensen. Omdat we er geen goed gevoel over hadden, zijn we er weer uit gegaan. Toen een van de mensen ons nog wilde overtuigen dat dit echt het goede kantoor was, door zijn kaartje te laten zien met de titel Managing Director, wisten we het zeker; dit was geen zuivere koffie. 100 meter verder was het officiële kantoor. We werden binnengelaten en konden in alle rust de kaartjes kopen. Uiteraard ging dit met het nodige schrijfwerk gepaard, want door houden ze hier wel van.

De volgende dag op de veerboot kwamen we de “kaartverkopers” weer tegen. Alleen vertellen dat je al kaartjes had was niet voldoende. De naam van de boot en het tijdstip moesten ook onthuld worden. En toen dat allemaal correct was dropen ze teleurgesteld af.

Zodra we in Zanzibar door de douane waren kregen we nieuwe “begeleiders”. Die ons wel zouden begeleiden naar ons hotel. Net als echte vliegen niet kwijt te raken en vreselijk irritant. Later begrepen we dat ze geld claimen van het hotel waar ze je heen begeleid hebben. Toen we na een aantal dagen in het Zuiden verbleven te hebben weer bij het hotel terug kwamen liepen ze druk wijzend de laatste 30 meer mee. In de hoop de eigenaar te verleiden om hun geld te geven. In dit geval tevergeefs.

In Stone Town hadden we een leuk hotel wat gerund werd door een Nederlands vrouw samen met haar man uit Zanzibar. Een hotel waar alles functioneert is ook wel eens fijn. Heerlijk ontbijten op het dakterras. Door Stone Town dwalen met zijn smalle straatjes. Lekker chillen op een terras. Terwijl even verderop een vrachtboot met de klep open op het strand ligt en langzaam wordt geladen. Uiteraard door sterke mannen die alles op het hoofd op hun schouder door het rulle zand sjouwen.
Een keer werd de boot geladen met tankauto’s. Op de weg flink gas geven, door het zand denderen en dan op de boot hard remmen en dat dan 10 keer. Gelukkig ging alles goed, anders hadden we dit nu niet kunnen schrijven. Zal wel komen doordat op de boot stond Safety First.

Terwijl we dit schrijven zitten we in de trein van Dar es Salaam naar Mbeya wat in de buurt ligt van de grens met Malawi. Een afstand van 860 km welke in 24 uur wordt afgelegd en dan hebben we ook nog de express trein. De spoorlijn is in de jaren zeventig gebouwd door de Chinezen. Dit blijkt ook wel uit het stationsgebouw. Deze is groter dan die van Groningen en dan te bedenken dat er wel 3 treinen per week vertrekken.

De trein stops ’s avonds en ’s ochtends ongeveer een half uur op een stationnetje. Waarna de plaatselijke bevolking langs komt met etenswaren en verder alles wat je maar kunt bedenken. Zelfs trekveren voor body building zijn te koop. Joke zag dit wel zitten dan kan ik misschien nog bijklussen als dokwerker. Maar volgens mij is dit onbegonnen werk dus de koop is niet doorgegaan.